บทที่ 232 ความจำเสื่อม

แบรดลีย์ชำเลืองมองเขาอย่างเย็นชา ดวงตาของเขาสงบนิ่งไม่ไหวติง แต่ถึงอย่างนั้นอาเธอร์ก็สัมผัสได้ถึงแววตาที่แฝงไปด้วยการเย้ยหยันของผู้มีชัย

อาเธอร์กำถุงยาแก้หวัดในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

เขาแทบจะควบคุมความอยากที่จะพุ่งเข้าไปกระชากชายคนที่ขวางหูขวางตานั่นให้ออกห่างจากเธอแล้วเค้นถามความจริงไม่ไหว

แต่เอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ